تبليغاتX
محمدرضا کاکاوند
صفحه نخست پُست الكترونيک بايگاني وبلاگ نمايه وبلاگ

 

درباره وبلاگ

وبلاگ شخصي محمدرضا کاکاوند که حامل دست‌نوشته‌هاي محمدرضا روي اينترنت می‌باشد. اين وبلاگ در کنار سايت (www.mrkakavand.tk) فعاليت مي‌کند.

 

بايگاني وبلاگ

آذر 1388
آبان 1388
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
آبان 1385
مهر 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
تیر 1385
خرداد 1385
اردیبهشت 1385
فروردین 1385
اسفند 1384
بهمن 1384
دی 1384
آذر 1384
آبان 1384


 

پيوندها

وب سايت محمدرضاکاکاوند
محمدحسین گندمی
پویان دلاوری
پیروز موزیک
از تو
دل آواز
بغض صدا
يك فنجان چاي داغ
منطقۀ مرده
سيمين بر
آواز
احمد فتاحي
پيروز جعفري
انجمن LB
ماماتي
علي كاكاوند


 

پيوندهای روزانه

استاد فرامرز پايور درگذشت
آخرين جرعه جام
تک‌بيتي و دوبیتی‌
استاد شجريان، نامزد عنوان بهترین خواننده‌ی جهان
داستان نويسي
ثبت صداي استاد شجريان به عنوان مرجع آواز ايراني
در حاشيه كارگاه آْواز
يادنامه‌ي پرويز مشكاتيان
بيداد
تصنيف آزادی

بايگاني پيوندهاي روزانه


 

آخرين نوشته‌ها

سالگرد هجران
وقتي كسي مي‌ميرد
چهار سال گذشت
بادهای تغيير
براي خورشيد به خون نشسته
به سخن حاجت نيست
تمام شد
چرا به روز نمي‌شود؟
من همان نايم كه گر خوش بشنوي...
شهر نا آرام


 

آمار وبلاگ


 

موسيقی نويس‌ها

بخش "پيوندها" و "پيوندهاي روزانه"ي همين وبلاگ را كه مرور كنيد به نام چند وبلاگ و سايت برمي‌خوريد كه درباره‌ي موسيقي مي‌نويسند. وبلاگ‌هايي كه با ساده‌ترين امكانات و ارزان‌ترين وسيله‌ي ارتباطي كه همان اينترنت و وبلاگ‌نويسي باشد سعي در جلب مخاطب خود و انعكاس نظراتشان دارند.
اما به راستي موسيقي‌نويس‌ها چه كساني هستند؟ تني چند از اين دوستان را به واسطه‌ي نوشته‌هايشان مي‌شناسم. افرادي عادي كه به سبب علاقه و ارادت قلبي‌شان نسبت به يك خواننده يا يك نوع موسيقي خاص، ساعت‌ها وقت و هزينه‌ي خود را صرف به روز كردن وبلاگ‌ها و رفع و رجوع نظرات مخاطبانشان -كه بحمدالله كم هم نيستند- مي‌كنند. كساني كه سعي مي‌كنند با هر زباني كه مي‌توانند از هنرمند و هنر مورد نظرشان بنويسند. از دلتنگي‌هاي خود و نامرادي‌هايي كه در حق موسيقي مي‌شود گلايه و از حركت‌هاي گاه مثبتي كه در اين راه مي‌بينيم، تعريف كنند. و برخي اوقات هم در اين راه به جز زيان‌هاي مالي، از نظر روحي هم آسيب مي‌بينند، ناسزا مي‌شنوند، مورد هتاكي و حتي هك[!] واقع مي‌شوند.
به طور ساده وقتي شما در مورد كسي يا چيز ديگري كه طرفداران زيادي دارد نظر مي‌دهيد بايد منتظر پيامدهاي نظرات نه چندان دل‌چسب مخالفان آن فرد يا موضوع باشيد. اين موضوع را شايد بسيار در مورد تيم‌هاي فوتبال و طرفداران دو آتشه‌اش در كوچه و خيابان و مدرسه ديده باشيم. فكر مي‌كنم عيب كار آن‌جا باشد كه بعضي از افراد وقتي اين وبلاگ‌ها را مي‌بينند نظرات نويسنده‌اش را نظرات آن هنرمند خاص تلقي كرده و سپس به كباده كشي، فرياد از طرف‌داري ديگري بر مي‌دارند. به‌خصوص آن‌گاه اين مخالفان خود وبلاگ ديگري داشته باشند كوس جنگ كودكانه‌ي وبلاگي به صدا در مي‌آيد. نمونه‌ي اين جنگ‌ها را وقتي دو هنرمند از هم گله كنند زياد ديده‌ايم. جالب آن‌كه بعضي وقت‌ها اندك مدتي بعد از آن‌كه رگ تعصب طرفداران، آن‌ها را به جان هم مي‌اندازد، دو هنرمند قرار كنسرت مي‌گذارند و يا در مراسمي همديگر را در آغوش كشيده و از يكديگر تمجيد مي‌كنند!
اما نكته‌ي اسفناك‌تر آن است كه گاه خود اين موسيقي‌نويس‌ها تحمّل كوچكترين اظهار نظر مخالفي را ندارند. يعني حتي اگر شما به عنوان يك مخاطب آزاد از آن هنرمند خاص يا آن نوع موسيقي انتقاد كنيد به باد نارواترين سخنان سپرده خواهيد شد. اين رفتار متعصبانه متاسفانه باعث بسياري از رنجيدگي‌ها و نارضايتي‌ها نسبت به هنرمندي خاص و يا نوعي از موسيقي مي‌شود. اين تابو سازي‌هايي كه گاه خود موسيقي‌نويس‌ها مسبب‌اش هستند اكثراً به ضرر خود آن‌ها و هنرمند محبوبشان تمام مي‌شود. اين كه هنرمندي كه از وقت، هنر و سرمايه‌ي خود هزينه كرده تا موسيقي توليد كند را طرفدارانش مورد بي‌انصافي قرار دهند. منظر نازيبايي است كه بسياري از وبلاگ‌ها پيش چشم مي‌گذارند.
موسيقي هنر والايي است. موسيقي‌دان فردي است كه خوب مي‌داند چگونه با اين هنر روح انسان را به سمت تعالي سوق دهد. موسيقي در ذاتش زيباست. نوشتن از زيبايي هم نمي‌تواند زشت باشد. نمي‌شود از هنر نوشت و با بي‌هنري تمام هنر ديگران را نقض كرد. موسيقي‌نگارهاي متعهدي كه من مي‌شناسم خود به اين موضوع واقف‌اند. غرض آن‌دسته از هوچي‌هايي هستند كه خود را در اين زمره جا زده‌اند. موسيقي اسباب آسايش و ابزار اعتراض است. موسيقي بايد فرياد خاموش يك ملت باشد. موسيقي را نمي‌توان در قالب جملات بيان كرد چرا كه بارها شنيده‌ايم كه گفته‌اند: «آن‌جا كه كلام از گفتن بازمي‌ماند، موسيقي شكل مي‌گيرد.» موسيقي را بايد شنيد. سپس هر كس به فراخور روحيّات و شخصيّت و افكار خود نوعي از آن را بر مي‌گزيند. اين فرآيند ساده ديگر جايي براي زد و خورد و اين باز‌ي‌هاي كودكانه كه بيشتر در مورد تيم‌هاي ورزشي و ... سراغ داريم، باقي نمي‌گذارد.
موسيقي‌نويس‌هاي متشخص افراد قابل احترامي‌اند كه نتايج تفكرات و تحقيقات خود را به رايگان در اختيار همگان قرار مي‌دهند. چه باك اگر در اين راه مشتي رند سنگ‌شان زنند اما اگر خود ايشان هم دست به كلوخ برند ديگر نوشتن‌شان از موسيقي عبث و مخرب خواهد شد. آن‌ها چيزي جز جايي براي چند كلمه حرف حساب براي گفتن نمي‌خواهند. بدانيم كه آن‌چه كه موسيقي نويس‌ها در نقد يا نعت كسي مي‌نويسند صرفاً نظرات شخصي خودشان است. نظراتي كه جدا از صحيح يا غلط بودنشان مربوط به خود نگارنده بوده و هيچ ارتباطي به هنرمندي خاص يا طرفداران آن هنرمند يا آن نوع موسيقي نداشته و ندارد.
به اميد خوش‌فكري ، مناعت طبع و موفقيت براي همه‌ي موسيقي نويسان.
كتابخانه‌ي وب‌سايت محمدرضا كاكاوند با پنج كتاب از شاعر بهار و عشق، فريدون مشيري به روز شد. كتاب‌هاي «ابر و كوچه»، «از خاموشي»،«بهار را باور كن»، «گناه دربا» و «لحظه‌ها و احساس»  به ترتيب در رديف‌هاي دوازده تا شانزدهم كتاب‌خانه قرار گرفت تا كتابخانه از  اشعار اين شاعر بزرگ محظوظ باشد.
به اين ترتيب شمار كتاب‌ها به بيست و پنج رسيده كه نشان دهنده‌ي آنست كه كتاب‌خانه تاحدي به بلوغ رسيده است. همچنان منتظر كمك‌ها، نظرات و پيشنهادهاي دوستان جهت بهبود كتابخانه هستيم.
سيستم شمارنده‌ي جديد وبلاگ
با توجه از هم گسيختگي سيستم قبلي شمارنده وبلاگ و همچنين نقص آن در بروز شدن و شمارش صحيح و نمايش كامل آمار، كه در چند روز اخير با شروع مجدد شمارشش كاملاً غيرمطمئن نشان داد. با كمك وبگذر سيستم جديد آمار وبلاگ را برقرار كرديم. از آنجايي كه در اين اواخر شمارش‌گر قبلي عددي حدود 3890 را نشان مي‌داد. رقم ابتدايي اين شمارنده را 4000 در نظر گرفتيم.
::+نوشته شده در چهارشنبه 25 اردیبهشت1387ساعت 8:0 توسط محمدرضا کاکاوند |

 

نشانی

اين روزها سوداي نوشتن، بر من به كوهي مي‌ماند كه تا گذر از آن بايد اين دفتر مسكوت بماند. باز هم خواهم نوشت ولي تا فكري نو بر من گذر كند كه نشاني از آن بي‌نشان را نمود سازد، تا از رهگذر خانه‌ي دوست گذري توانم كرد و يا حتي خيال گذشتن را؛ اين يادگاري سهراب را با هم زمزمه مي‌كنيم:

«خانه دوست كجاست؟» در فلق بود كه پرسيد سوار.
آسمان مكثي كرد.
رهگذر شاخه نوري كه به لب داشت به تاريكي شن‌ها
بخشيد
و به انگشت نشان داد سپيداري و گفت:
«نرسيده به درخت،
كوچه باغي است كه از خواب خدا سبزتر است
و در آن عشق به اندازه‌ي پرهاي صداقت آبي است.
مي‌روي تا ته آن كوچه كه از پشت بلوغ، سر به در مي‌آرد،
پس به سمت گل تنهايي مي‌پيچي،
دو قدم مانده به گل،
پاي فواره جاويد اساطير زمين مي‌ماني
و ترا ترسي شفاف فرا مي‌گيرد.
در صميميت سيال فضا، خش خشي مي‌شنوي؛
كودكي مي‌بيني
رفته از كاج بلندي بالا، جوجه بردارد از لانه‌ي نور
و از او مي‌پرسي:
«خانه دوست كجاست؟».
::+نوشته شده در پنجشنبه 5 اردیبهشت1387ساعت 21:59 توسط محمدرضا کاکاوند |



 

جستجو


WWW اين وبلاگ

 

سخن

هيچ‌وقت به گمان اين‌كه وقت داريد ننشينيد؛ زيرا در عمل وقت هميشه كم و كوتاه است.
«فرانكلين»


 

موسيقي


تصنيف مرغ سحر - استاد محمدرضا شجريان - كلام: ملك‌الشعراي بهار - آهنگ: مرتضي ني‌داود - اجرا: كنسرت همنوا با بم - زمستان 83

 

ديگر مكان‌ها

وب‌سايت رسمي محمدرضا كاكاوند
نشاني مستقيم كتابخانه‌ي وب‌سايت محمدرضا كاكاوند ؛ مجموعه‌اي از بهترين كتابهاي اكترونيكي با موضوعات ادبي، شعر، داستان و...
ميكرو وبلاگ من در پيغامك

RSS Feed | فيد (خوراك) آراس‌اس Cellphone Interface | نسخه‌ي تلفن همراه

Copyright © 2009 Mohammad Reza Kakavand. All rights reserved.