درباره وبلاگ وبلاگ شخصي محمدرضا کاکاوند که حامل دست‌نوشته‌هاي محمدرضا روي اينترنت می‌باشد. اين وبلاگ در کنار سايت (www.mrkakavand.tk) فعاليت مي‌کند.   بايگاني وبلاگ آبان 1388 مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 دی 1385 آذر 1385 آبان 1385 مهر 1385 شهریور 1385 مرداد 1385 تیر 1385 خرداد 1385 اردیبهشت 1385 فروردین 1385 اسفند 1384 بهمن 1384 دی 1384 آذر 1384 آبان 1384   پيوندها وب سايت محمدرضاکاکاوند محمدحسین گندمی پویان دلاوری پیروز موزیک از تو دل آواز بغض صدا يك فنجان چاي داغ منطقۀ مرده سيمين بر آواز احمد فتاحي انجمن LB ماماتي علي كاكاوند   پيوندهای روزانه داستان نويسي ثبت صداي استاد شجريان به عنوان مرجع آواز ايراني در حاشيه كارگاه آْواز يادنامه‌ي پرويز مشكاتيان بيداد تصنيف آزادی زبان آتش از اینجا پرونده‌اي براي يك هديه ملي شكايت محمدرضاشجريان از صداوسيما و كيهان بايگاني پيوندهاي روزانه   آخرين نوشته‌ها چهار سال گذشت بادهای تغيير براي خورشيد به خون نشسته به سخن حاجت نيست تمام شد چرا به روز نمي‌شود؟ من همان نايم كه گر خوش بشنوي... شهر نا آرام و پيامي در راه به بهانه‌ي بهار   آمار وبلاگ

سه سال گذشت يكسال، دوسال و سه‌سال گذشت. هميشه از پُست‌هاي دائمي مناسبتي اين وبلاگ، آن‌هايي بوده‌اند كه به نوعي سالروز ايجاد اين وبلاگ را يادآور شده‌اند. و اكنون سومين سال تاسيس‌ش را در حالي مي‌بينيم كه مدّتي است در نوشتن آن اندكي تعلل مي‌ورزم. نه از آن باب كه انگيزه‌اي نيست بلكه بر اين باور آمده‌ام كه نوشته‌ها بايد آن قدر جا افتاده و مهم باشند كه ارزش نگاشتن و خواندن داشته باشد و از اين رو همواره بر اين سطور رنگ ايجاز و تخليص زده‌ام. گرچه گفته‌اند كه هيچ آدابي و ترتيبي مجوي؛ ليك نيك مي‌دانم قدر و مقام آناني كه مي خوانند كجاست و چقدر بايد براي نوشتن چيزكي خوب برايشان فكر كرد. خدا را در اينجا شكر بايدم آورد كه اين وبلاگ، حداقل روزنه‌اي شد كه نه تنها ديگران را به خواندن گرايش دهد كه فرصت مرا در انديشيدن اندكي فزوني بخشيد و مرا به خواندن واداشت. اين‌كه بتوانيم از خود بيشتر از آن چه كه هستيم بدانيم. بدانيم آنچه نيستيم. بخوانيم آنچه ديگران هستند ... همه و همه ... چيزهايي است كه سخت به دنبالش بوده‌ام... اينك جا دارد به همان رسم قديمي از همه دوستان و خوانندگان ارجمند اين وبلاگ كه همواره آن را تحمل كرده‌اند و از درج دُرج نظرات گرامي‌شان دريغ نورزيده‌اند تشكر كنم. شب رفت و هم تمام  نشد  ماجراي ما ناچار   گفتني‌ست   تمامي   ماجرا والله  ز   دور   آدم  تا  روز  رســتــخــيــز کوته نگشت و هم نشود  اين  درازنا امّا  چــنــين  نمايد  کاينک  تمام  شــد چون تُرک گويد «اشپو»  مرد رونده را «اشپو»ي ترک چيست‌که نزديک منزلي تا گرمي و جلادت  و  قوت  دهد تو را چون راه رفتــني‌ست توقف هلاکت‌ست چونت قـنق کند که  بيا  خَرگه  اندر آ صاحب مروتي‌ست‌که‌جانش‌دريغ نيست ليـکـن گـرت بـگـيـرد مـانـدي در ابـتـلا بر  تُرک  ظن   بَد   مَـبَــر  و  متهم  مکن مستيز همچو هندو بشتاب هـمـرهـا کان جا در آتش است سه‌نعل‌از براي تو وان‌جابه‌گوش‌تُست دل خويش و اقربا نگـذارد اشـتياق  کريمان  که  آب  خوش انـدر  گـلـوي  تو   رود   اي  يار  با وفا گـر در عـسـل نشـيـنـي تلـخـت کنند زود ور با  وفا تو جفت شوي گردد آن جفا خاموش باش و راه رو و اين يقين بدان سرگشته  دارد  آب  غريبـــي چو آسيا   مولانا كليات شمس تبريزي غزل 201 ::+نوشته شده در یکشنبه 12 آبان1387ساعت 18:45 توسط محمدرضا کاکاوند |

جستجو WWW اين وبلاگ   سخن آن‌قدر شكست خوردم تا راه شكست دادن را آموختم. «ناپلئون»   موسيقي تصنيف مرغ سحر - استاد محمدرضا شجريان - كلام: ملك‌الشعراي بهار - آهنگ: مرتضي ني‌داود - اجرا: كنسرت همنوا با بم - زمستان 83   ديگر مكان‌ها

Copyright © 2009 Mohammad Reza Kakavand. All rights reserved.