| بهار ميرســــــــــــد اما ز گل نشــانـش نيست |
|
نســـــــــــيم رقص گل آويز گل فشانش نيست |
| دلـــــــــــم به گــــريه خونـــين ابر ميســـــــوزد |
|
که باغ خنده به گلـبرگ ارغوانـش نيـــــــــــست |
| چنين بهـشت کلاغـان و بلـبـلان خامـــــــــــوش |
|
بهار نيسـت به باغي که باغــــــــــبانش نيست |
| چه دلگرفته هوايـــــــــــي چه پا فشرده شبي |
|
که يک ســـــــــــتاره لرزان در آسمـانش نيست |
| کـــــــــــبوتري که در اين آســمــان گشــايد بال |
|
دگر اميد رسيدن به آشــــيانش نيــســـــــــــت |
| ستــــاره نيز به تنــــهاييــش گـــمـــــــــــان نبرد |
|
کسيکههمنفسشهست و همزبانش نـيست |
| جـهان به جان من آنگونه ســـرد مهـــــري کرد |
|
که در بهــــار و خـــزان کار با جـــهـانـش نيست |
| ز يک تـــــرانــــــــه به خود رنگ جـــــــاودان نزند |
|
دلي که چون دل من رنج جـــاودانـــــش نيست |
| |
|
|
| |
|
«فريدون مشيري»
مجموعه ابر و كوچه |
